ببينيد اینجا را.

باقی بقایتان

آب سرده؟ فشارش زياده؟ کي گفته حتمن بايد رد شي، برگرد.

سابقه دار بودن هميشه خوب است، حتا سابقه زندان، اين آخري را از هر که محيط زندان را ديده بپرسيد ، جوابتان را مي دهد. سابقه دار روي زمين نمي خوابد، بهترين بند هاي زندان از آن سابقه داران است و بهترين غذاها، احترام سابقه دار ها هم بيشتر است ، بماند،
پارسال که بازي يلدا شروع شد من تازه کار بودم در وادي وبلاگ نويسي و در نتيجه هر چه نشستم تا کسي دعوتم کند، نشد، اما امسال از چپ و راست دعوت مي شوم به بازي.
افسانه عزيز دعوتم کرده به بازي ترسهاي کودکي، ترسهائي که براي من بازي نيست، ميراث شومي است که در کوله ام کشيده ام تا امروز.
1- برزو
ماست فروش دوره گرد و شيرين عقل روستاي عينک( بين رشت و فومن)
مي گفتند روي سرش شاخ دارد و بچه هائي را که اذيت کنند با خودش مي برد، تمام شب هائي را که خانه دختر خاله ام بودم از ترسش ساعت هشت خوابيدم.
2- چاه توالت و ايضان سوراخ هواکش هائي که خالي بودند
مي ترسيدم مار از چاه توالت بزند بيرون و نيشم بزند و هوا کش هم هم چنين.
3- مار
هميشه از مار مثل سگ مي ترسيدم
4- پدرم
تا نوجواني ام از پدرم مثل مار مي ترسيدم.اين شايد تنها ترسي بود که تبديل شد به رفاقت از وقتي که شناختمش.
5- بدون دوست ماندن
باجها ئي داده ام که نپرس
6- نتيجه امتحانات
جزو شاگرد درس خوان هاي مدرسه بودم، اما هميشه ترس از گرفتن نتيجه امتحانات با من بود، ترس از نتيجه نگرفتن، ترس از تجديدي.
7- جن و تمام نا شناخته ها
8- بلندي- تنهائي
9- پاي تخته درس جواب دادن
10-مورد قبول قرار نگرفتن در جمع
براي اين يکي چاره اي پيدا کرده بودم، موافقت با نظرات جمع
11- جنگ،
احتباجي به توضيح دارد؟
12- دعوا و زد و خورد
13- از همين عدد سيزده هم خيلي اوقات ترسيده ام.

فکر مي کنم آنکه اين بازي را شروع کرده هيچ قصدي جز ضايع کردن من نداشته، بس است ديگر برادر، خودمان را مسخره خاص و عام کرديم رفت.

البته اين بازي يک حسن شخصي براي من داشت، بيشتر شناختيم اين بانويمان را. خدا وکيلي شبيه يم به هم. البته مورد چهارم ترسهايشان را چون آنروزها نبوديم، فقط يک ترس براي خودشان حساب کنيد.
باقي بقايتان
 

گند زدي به پل هاي پشت سرت؟ بزن تو رودخونه و برگرد.

برو، به پل هاي پشت سرت هم گند بزن.

يک فيلتر شکن قوي سراغ نداريد خودم را ببينم؟
تا بعد

آمريکا آمريکا ما داريم ميائيم.

چگونه گفتن را تو به من بياموز ، کپي رايتش با خودت.

باقي بقايتان

وزير محترم ارشاد مي فرمايند:

شعرهاي فروغ فرخزاد را مي توان طبقه بندي کرد، بعضي هايشان را ميتوان عرضه کرد، بعضي ديگر را نه.

چاپ و توزيع کتابهاي کريشنا مورتي عقبه دارد،اين را شوراي عالي انقلاب فرهنگي مي گويد.

ما به ناشران اعلام کرده بوديم چه کتابهائي را مي توانند به نمايشگاه بياورند، در مورد کتابهاي چاپ شده در سالهاي پيش محدوديت وجود دارد.

قاعده را ما براي انتشاراتي ها روشن کرده ايم و اگر از قاعده خارج نشوند، کتابي جمع آوري نخواهد شد.

در مورد کپي رايت، خوشبختانه ما فتوا را آماده داريم، نيروي انتظامي هم اعلام آمادگي کرده، قوه قضائيه هم آماده است براي برخورد با متخلفين، تنها مشکل مان، نداشتن قانون در اين مورد است که انشاءالله به زودي حل مي شود.

باور کنيد خيلي سعي کردم،از متن بالا مقاله اي، داستاني ، رماني، ... در بياورم، نشد، همينجوري بخوانيدش.

باقي بقايتان 

به گفته رئيس مرکز 110 پليس، بيشترين دزدي اتوموبيل بين ساعت ده تا دوازده صبح انجام مي شود. ايشان خواهش کرده اند ، در اين ساعت ها و البته در باقي ساعتها طبعن، بيشتر مواظب اتوموبيل هايتان باشيد و آنها را به ، دزد گير، قفل فرمان، قفل پدال، سوئيچ مخفي، زنچير چرخ، يک آدم قلدر که در تمام طول روز و شب مواظب اتوموبيلتان باشد، مجهز کنيد.
با وجود همه اينها نمي دانم اين وسط نقش نيروي انتظامي چيست.
البته يک کمش را مي دانم که وظيفه اصلي اش مبارزه با بد حجابي و براندازان نرم مي باشد.

باقي بقايتان

خوشحال شدم از اعلام نتايج جشنواره روزي روزگاري، به خاطر دو دوست، به خاطر آذردخت بهرامي( و همسر محترمشان محمد تقوي) و مرتضا کربلائي لو.
شب هاي چهارشنبه آذردخت بهرامي را بسيار دوست دارم، زني با چکمه هاي ساق بلند سبز مرتضا را هم.
ظرفيت داستان گوئي هر دو عزيز را بسيار فراتر از مجموعه هاي چاپ شده اشان مي دانم. اگر کمي از طنز جاري بر زبان آذر دخت بهرامي در داستان هايش ساري شود با طنز پردازي در اين ژانر رو به رو خواهيم شد که طنازي ها خواهد کرد.
بيشتر بگويم به ورطه خاطره نويسي خواهم افتاد، که نمي پسندمش.

باقي بقايتان

جايزه نداديد که نداديد، فداي سرم، مگه من عشق جايزه دارم، هر کسي از ننه اش قهر مي کنه ، ميره واسه خودش جايزه ادبي راه مي اندازه، امسال فقط کتاب من بود که ارزش جايزه گرفتن داشته، به اين بابا کاشي کاره هم هيچ ربطي نداره که ما هم مي کشيم بريم واسه خودمون جايزه راه بندازيم يا نه، همه گفتن فقط من بايد جايزه مي گرفتم، شونصد ساله که يه گروه ادبي دارم، همه بچه هاشو خودم بزرگ کردم، داستاناشونو ميدن من نظر بدم، همشون گفتن امسال فقط کتاب شما، رو دست داستانهاي من نيومده، اينو همه مي دونن، قحطي داور بود اينارو اورديد؟ اينا اصلن چشم ندارن منو ببينن، جايزه هارو دادن به دوروبري هاي خودشون، ايها الناس، اينا ارث باباي منرو دادن به بقيه، تازه شانس اوردن که من اينائي رو که جايزه گرفتن مي شناسم، وگرنه ....

امروز ساعت پنج بعد از ظهر در خانه هنرمندان نتايج مسابقه روزي روزگاري اعلام مي شود. از بين کانديد ها ، مرتضا کربلائي لو و آذر بهرامي را مي شناسم، اين دو تا اهل اين چند خط بالا نيستند، اين را مي دانم، انشاءالله که بقيه هم نباشند.

باقي بقايتان

حسين پور ستار عزيز دعوتم کرده به آرزو کردن، آرزو کردن و از آن نوعش که امکان برآورده شدن هم نداشته باشد البته، کسب و کار من و هم نسلانم است، آنجا که بايد، زندگي را مي آموختيم، فقط آرزو کردنش را يادمان دادند، به جاي سختکوشي براي رسيدن به همه آنچه مي خواهيم، راهي کوتاهتر بود، همان را يادمان دادند، چشمانت را ببند و انگار کن، انگار کن رسيده اي، حالا چه طعمي دارد؟ و ما نياموخته سختي هاي راه را ، انگار مي کرديم که رسيده ايم، و چون رسيده بوديم، و اين باورمان شده بود،( چون هر روزمان را براي فرار از سختي هائي که برايمان مي ساختند، به انگار مي گذرانديم،) ديگر تمناي رسيدنمان نبود.

1-درد دلها بماند براي وقت نيامده بعد که آرزو مي کنم دير نباشد.

2- خيلي بچه که بودم، عاشق نگاه کردن به دستهاي شاگرد نانوائي بربري محلمان بودم، اينکه خميرها را ورز مي داد و مي کوبيد و گردشان مي کرد، دلم را مي برد، نمي دانم آرزو کردم شاگرد نانوائي بشوم يا نه، اما اين حس را براي دوستي تعريف کردم،
گفت: خاک تو سرت بابا، من دلم مي خواست شاه بشم شدم اين، تو ديگه چي مي خواي بشي.

3-جهاني پر از امنيت، پر از برابري، پر از شادي، پر از دوستي، پر از دوست، پر از دوست داشتن، پر از مهرباني، پر از مهربان، پر از عدل، پر از عادل، پر از .........................( حالا شما آرزوهايتان را در نقطه چين بگذاريد)

4- کاش آدم نخستين من بودم،

5- اگر آدم نخستين من بودم، از خدا مي خواستم، مريم بانو را همسرم گرداند، و از آنجا که مريم بانو بدون مشورت با ما کاري نمي کرد، ميوه ممنوعه را نمي خورد و ما و البته همه شما، همين الان در بهشت زندگي مي کرديم.

6- خدايا، هر چي درد و بلاست از سر مريم بانو و سيب عزيزم بردار و به من بده، خودم مي دونم تو سر کي بکوبمش.

باور کنيد توانائي اين را دارم که تا هر وقت که شما بخواهيد، آرزو کنم، آموخته شده ي آرزويم.
اما باشد تا بعد

اگر قرار به دعوت عام باشد که ، هر کي دلش خواست، شروع کنه بسم الله.
و در صورت دعوت خاص، دعوت مي کنم از آلما خانوم جان، آناهيتا، ناز خاتون ، بهار و افسانه
باقي بقايتان

دو روز ديگر، بزرگترين اتفاق سال براي جماعت عزيز خوره کتاب کليد مي خورد، ده روز وقت داريد تا عطشتان و خماري تان را درمان کنيد، مطمئنم لذت ديدن آنهمه کتاب ، لذتي نيست که اين جماعت از دست بدهند.
سر زدن از اين غرفه به آن غرفه، از اين سالن به آن سالن آنهم در حالي که دارند زير بار سنگين کتابهائي که خريده اند و گز گز کف پايشان تلف مي شوند، فصل مشترک تمام اين خوره هاي عزيز است.
پارسال را از دست داديم، من و مريم بانو را مي گويم، تنبيهي خود خواسته داشتيم، کتابهاي دو سال پيشمان انبار شده بود و نخوانده مانده بود کنج کتابخانه، بيچاره ها جوري نگاهمان مي کردند که شايد ما از رو برويم، ما از رو نرفتيم، آنها هم همچنان نگاهمان مي کنند.در طول دوران در راه بودن آلما و اين يک سال و چند ماه به جمع آمدنش،( خدا پدر مادر آلما را بيامرزد که با آمدنش شد توجيه تمام کم کاري ها ما)نخواندن تمام کاري بود که ما به تمامي انجامش مي داديم. البته نخريدن و نخواندن.
امسال را اما،
مي رويم و نشئگي را همپاي تمام اين جماعت خوره سرازير مي کنيم در وجودمان، باور کنيد خريدن و نخواندن هم براي خودش کاريست.
باور کنيد نعمتي است همراه داشتن بانوئي که تمام طلا فروشي هاي اين شهر نتوانسته باشند، اندکي پاگيرش کنند و تو ببيني سر خوشي اش را در هر نظر که مي اندازد بر پيشخوان هائي که گسترده شده اند برابرش.
شايد ديگر از دست ندهيم اين لذت سالانه را،
شايد شما را هم ديديم،
آنجا هر نگاه گرم را به يک سلام مهمان مي کنيم.

باقي بقايتان

مثل اين شاگرد تنبل ها که موقع درس پرسيدن معلم خودشان را پشت نفر جلوئي قايم مي کنند، خودم را قايم مي کنم پس پشت هر آنچه که مخفي ام کند، مخفي ام کند از خودم ، از خودي که هر از چندي سرک مي کشد، گردن مي کشد و خودي نشان مي دهد، خودي که مي خواهد خودم باشم، خود خودم، و من خيلي وقت است که خود خودم نيستم، محافظه کار شده ام، اهل مصلحت انديشي شده ام، خود خودم ، هوار مي زند، فرياد مي کشد، و تنها حسنش اين است، که تا من ( همين مني که مصلحت انديش شده است) نخواهم، ناله اش حتا به گوش آنکس که همراه است و همپا ، نخواهد رسيد.

باقي بقايتان

يعقوب ياد علي چهار روز بعد از رسانه اي شدن خبر بازداشتش، امروز آزاد شد.

ا جون تو عجب دختري بود، هيکل، آس ، خوش بر و رو شاسي بلند، بال مگسي دو نبش ، پشت ترمينال وايساده بودم منتظر اين مسافر شهرستاني ها، اونجا ديدمش، منتظر کسي بود، يه نيم ساعتي معطلش شدم تا دل کند، يارو سر کارش گذاشته بود، اومد راه بيفته کشيدم جلوش، گفت آزادي، ماهم که دربست بوديم، قبل ميدون گفتم مسير بعديتون کجاست؟ گفت: موبايل داريد؟ مال من شارژ نداره، ميرم سر وصال، اگه به مسيرتون بخوره. گوشي رو دادم، يارو رو شست و گذاشت سينه کش ديوار خشک شه. تو مسير چند باري خواستم سر حرفو باز کنم ، ترسيدم رم کنه، دود شه بره هوا، فقط پرسيدم،شما هر روز مسيرتون اينوريه؟ گفت: اگه منظورت از ترميناله، نه، اما سر وصال، آره هر روز ميرم، فکر کنم مکان پکاني دارن اونجا ، فردا صبح علي الطلوع اونجام، به يارو تلفنيه گفت، فردا ساعت هشت صبح دم سينما عصر جديد، پياده هم بخواد بره بالا، ده دقيقه نمي شه.خدا رو چه ديدي شايد مام فردا دوماد شديم.

وقتي به مريم بانو خبر دادم که يعقوب ياد علي به دليل قسمتهائي از کتاب هايش در زندان است، گفت: چه اميدي براي نوشتن داريم؟
جوابي براي سوالش نداشتم. نوشتن شايد بر خلاف ظاهر آسانش، سخت ترين کار ممکن در دنيا باشد، سخت ترين کاري که با انديشه در ارتباط است، اينکه بتوانيد آنچه را در سر داريد و آنچه را در دل داريد، با ديگران در ميان نهيد، اينکه بتوانيد پل بزنيد بين فکرتان و ذهنتان با فکر و ذهني که مي خواندتان،مطمئنن کار سهل و ساده اي نيست. هميشه عرف با شما همراه نيست، هميشه شايد معترض هم داشته باشيد، هميشه شايد کساني باشند که نپسندند، ذهنتان را و آنچه را که مي نويسيد، اما اگر بستر مناسبي باشد براي اظهار نظر و حرف زدن، آنکه ذائقه اين شيريني را به کام مي نشيند، جامعه است.
براي سوال مريم بانو، من جوابي نداشتم، شما اگر داريد، خبرم کنيد.

باقي بقايتان

يعقوب ياد علي نويسنده جوان ايراني حدود چهل روز است به دليل بخش هائي از رمان آداب بي قراري و چند ديالوگ از کتاب حالت ها در حياط ( که کتاب چاپ شده اند) در بازداشت زندان ياسوج به سر مي برد.
مي خواستم در موردش چيزي بنويسم اما حق مطلب را سيد رضا شکرالهي در خوابگرد ادا کرده است. بخوانيد